ค้นหาบล็อกนี้

วันพฤหัสบดีที่ 17 ธันวาคม พ.ศ. 2563

ไฟรัก ปรารถนานิรันดร์

 


บทที่ 5/1

สัญญาจ้างรัก 90 วัน

 

 เชิญนั่ง

ฟีนิกซ์เลื่อนเก้าอี้ให้น้ำฤทัย หล่อนหย่อนก้นลงนั่งบนเก้าอี้ด้วยท่าทางเกร็งๆ ขณะที่หัวใจเจ้ากรรมก็เริ่มเต้นแรงไม่หยุด เวลานี้รู้สึกราวกับตัวเองกลายเป็นผู้ต้องหาทำความผิดร้ายแรงไว้ไม่มีผิด คิดหนักใจเรื่องงานขึ้นมาอย่างช่วยไม่ได้ กลัวว่าเขาจะไล่ออกด้วยเหตุผลที่เธอแอบไปขายบริการทางเพศที่บาร์เกิร์ล

คุณน้ำฤทัย คณารักษ์อายุ 25 ปี สูง 168 เซนติเมตร เลือดกรุ๊ปโอ เป็นนักข่าวภาคสนามประจำอยู่แผนกสนับสนุนฉายา ไฮยีนาเขากล่าวเหมือนท่องจำมาจากแฟ้มประวัติของพนักงานอย่างไรอย่างนั้น ขณะที่น้ำฤทัยได้แต่ทำหน้าแหย คิดว่า เวลานี้ถึงจะอธิบายยังไง เขาก็คงคิดว่าเธอแก้ตัว จึงได้เพียงแต่เงียบรอรับฟังคำพิพากษาจากอีกฝ่าย

ทำไมเจ้าไม่เอ่ยสิ่งใดบ้าง

คะถ้าเป็นเรื่องนั้นเอ่อ คือฉันคิดว่ามันเป็นเรื่องส่วนตัวนอกเวลาทำงาน ท่านประธานก็ลืมไปเสียเถิดค่ะ และฉันจะไม่กลับไปที่บาร์นั่นอีก ฉันสัญญา

ห๊ะ!” ฟีนิกซ์ทำหน้างง ต้องมีอะไรผิดพลาดแน่ เขาคิด เพราะไม่เคยมีผู้หญิงคนไหน เมื่อร่วมรักกับเขาแล้วจะไม่ต้องมนต์เสน่ห์ จนกินไม่ได้นอนไม่หลับ หากเขาไม่ใช้คาถาลบเลือนความทรงจำของพวกหล่อน ทุกคนต้องดิ้นรนกลับไปหาเขาอีก แต่ดูเหมือนผู้หญิงตรงหน้ากลับไม่เป็นเช่นนั้น เมื่อพบเขา นอกจากเจ้าหล่อนจะทำเฉยชาใส่ เขายังอ่านใจหล่อนไม่ออก นอกจากประตูที่ปิดตายในดวงตาคู่สวย คลื่นหัวใจก็ยังเต้นเป็นปกติแตกต่างจากผู้หญิงทุกราย

เจ้าเป็นใครกันแน่

 

                 เขาคำรามถามในลำคอ น้ำฤทัยเงยหน้าจ้องมองประธานคนใหม่ด้วยนึกสงสัย ก่อนก้มหน้าตอบเสียงเบาหวิว

เป็นนักข่าวค่ะ

อีกฝ่ายอึ้ง พูดไม่ออกสักพัก เมื่อได้รับคำตอบ

เฮ่ย! เจ้านี่ ข้าหมายถึงทำไมข้าอ่านใจเจ้าไม่ออก เจ้าคิดสิ่งใดกับข้าอยู่กันแน่

รู้สึกหงุดหงิดเสียนักที่เวทมนตร์อ่านใจคนไม่อาจทำงานกับผู้หญิงตรงหน้า เขากลับต้องเป็นฝ่ายเดาใจหล่อนเหมือนนกตาบอดอยู่แบบนี้

หญิงสาวทำหน้างง คิดไปว่า เขาเพี้ยนไปเสียแล้ว นอกจากจะใช้คำพูดไม่เหมือนชาวบ้าน ยังคิดว่าตัวเองเป็นผู้วิเศษสามารถอ่านใจคนได้อีก

เพี้ยนแน่ๆ อีตานี่

เอ่อ ทะทำไมท่านประธานถึงคิดว่าฉันจะคิดอะไรกับท่านล่ะคะ ในเมื่อเรื่องคืนนั้นก็จบไปแล้ว ก็ขอให้มันจบอยู่แค่ที่บาร์เถอะค่ะ ฉันขอร้องโปรดเก็บเป็นความลับด้วย

ห๊ะ! ว่าไงนะ แล้วเจ้าบังอาจเรียกข้ามาทำไมมิทราบ

ประธานหนุ่มส่งเสียงคำรามกึกก้อง ดีที่ห้องนั้นเป็นห้องเก็บเสียงจึงไม่มีเสียงใดเล็ดลอดออกไปได้

น้ำฤทัยผงะถอยหลังไปสองก้าวเมื่อเห็นท่าทีขึ้งโกรธจากอีกฝ่าย ดวงตาแดงดั่งแสงสุรีย์คู่นั้นจ้องมองเธอราวจะเผาไหม้ให้แหลกละเอียดเป็นจุณ

ระ...เรียกตอนไหนคะ ฉันไม่เห็นรู้เรื่อง

ถามเสียงตะกุกตะกัก พอเห็นเจ้าหล่อนห่อตัวเล็กลีบอย่างน่าสงสารเหมือนลูกนกตัวเล็กๆ ความพิโรธก่อนหน้านั้นก็พลันสลายไป

เจ้านี่…” เขารั้งหล่อนเข้าหาอ้อมกอดอย่างหักห้ามใจไม่อยู่ หญิงสาวนิ่งตะลึงด้วยคาดคิดไม่ถึงว่าจะเกิดเหตุการณ์แบบนี้ขึ้นได้

ด้วยกลิ่นหอมเย้ายวนใจจากผู้หญิงตรงหน้าเป็นเหตุแท้ๆ ทำให้ฟีนิกซ์สูญสิ้นการควบคุมตัวเอง

“อา...เจ้าช่าง...”จมูกซุกซนของฟีนิกซ์สูดดมซุกไซ้ไปตามซอกคอระหง ร่างเล็กสะดุ้งเล็กน้อยเมื่อมือเขาเริ่มลูบไล้ขึ้นมาถึงหน้าอกอวบ

“ปล่อยค่ะ! นี่ที่ไม่ใช่บาร์เกิร์ลนะคะ และฉันไม่ใช่ผู้หญิงไซด์ไลน์อีกแล้ว”

น้ำฤทัยกัดฟันพูดออกไป และผลักเขาออกห่าง แม้จะรู้สึกมีอารมณ์ร่วมขึ้นมาอย่างประหลาด มิอาจปฏิเสธว่า ชายผู้นี้มีเสน่ห์ดึงดูดใจเธออย่างบอกไม่ถูก แต่ขณะเดียวกันก็เหมือนมีม่านบางๆ กั้นความรู้สึกเธอไม่ให้เข้าถึงเขาได้อย่างเต็มที่อาจเป็นเพราะตลอดมานอกจากบิดาและนพพลผู้เป็นน้าชายแล้ว เธอก็ไม่เคยสนิทกับผู้ชายคนไหนเลย

ฟีนิกซ์เจ้าเอ่ยชื่อนี้ใช่หรือไม่...วันนี้

เขาเดินเข้ามาประชิดอีก พร้อมกับโน้มตัวลงกระซิบถามเสียงเบาข้างหู ดวงตากลมโตคู่สวยถึงกับเบิกโพลงเหมือนเพิ่งคิดอะไรออก

ฉันไม่ได้เรียกคุณนี่คะ ก็แค่ฝันเห็นนกไฟตัวใหญ่ เหมือนนกฟีนิกซ์ในเทพนิยายแต่ทำไม…”

เสียงของหล่อนถูกเขาหยุดไว้ด้วยการประกบปากแน่น ร่างเล็กแทบอ่อนระทวยในเวลาต่อมา เมื่อถูกมือใหญ่ตะปบที่ก้นงอนงาม และโดยไม่ทันได้ตั้งตัวร่างแน่งน้อยอรชรก็ถูกเขายกขึ้นคาบเกี่ยวไว้ที่เอวใหญ่ จู่ๆ ปีกสีแดงเพลิงของฟีนิกซ์ก็คลี่สยายออกกว้างโดยไม่รู้สึกตัว

คิดถึงข้าหรือไม่เขาพึมพำถาม โถมปากเข้าบดขยี้ริมฝีปากหล่อนสลับกับดูดด้วยท่าทางคลั่งไคล้หลงใหล

อา…! เจ้าช่าง...”

นักข่าวสาวยังคงอยู่ในอาการมึนงงเหมือนคนเมายากับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นตรงหน้า เรื่องแบบนี้ใครจะเชื่อลง เธอบ้าไปแล้วที่เห็นประธานคนใหม่มีปีก

ปละ ปล่อยก่อนค่ะ ทะ ท่านประธานทำแบบนี้ในที่ทำงานไม่ได้นะคะ

เธอห้ามเขาเสียงสั่นตะกุกตะกัก คิดว่าตัวเองกำลังฝันไป เหตุการณ์ประหลาดนี้ไม่ใช่เรื่องจริง แค่เธอกำลังนอนหลับฝันอยู่ในออฟฟิศ พอตื่นขึ้นทุกอย่างก็จะเข้าสู่สภาวะปกติ น้ำฤทัยพยายามบอกตัวเองเช่นนั้น ทั้งหยิกแก้ม หยิกแขน หนักขึ้นถึงกับตบหน้าตัวเองให้ตื่น

เจ้าทำอะไร ใยถึงทำร้ายตัวเอง

ทะ ท่านประธาน มิ..มีปีก…”

หญิงสาวกล่าวเสียงสั่น ฟีนิกซ์เพิ่งรู้สึกตัวจึงรีบร่ายมนต์เก็บปีกในทันที

ช่างน่าแปลก เจ้าเป็นคนแรกที่เห็นตัวตนของข้าแล้วไม่กลัว ชายหนุ่มกล่าว พลางอุ้มร่างเล็กไปวางบนโซฟาใหญ่กลางห้อง

เจ้ารู้ความลับข้าแล้ว แบบนี้ต้องรีบเก็บ

เขากระซิบขู่ทีเล่นทีจริง ริมฝีปากคลอเคลียใกล้ริมฝีปากหล่อน เมื่อก่อนสิ่งที่ฟีนิกซ์หลงใหลมากที่สุดก็คือ การดูดดื่มจิตวิญญาณจากหญิงสาวบริสุทธิ์ด้วยการจุมพิตริมฝีปากพวกหล่อน เพราะมันช่วยเติมเชื้อไฟในร่างที่เริ่มโรยแรงให้ฟื้นคืนพลัง แต่พอได้พบกับน้ำฤทัย กลิ่นกายของหล่อนยิ่งทำให้เขาตื่นเต้นประหลาดใจ เพราะหล่อนก็เหมือนเชื้อเพลิงชนิดพิเศษชั้นดี เพียงแค่ได้สัมผัสก็เหมือนมีกระแสไฟฟ้าวิ่งเข้าสู่หัวใจ ทำให้พลังเพิ่มพูนขึ้นเป็นสองเท่าตัว

เจ้าดูเหมือนไม่เกรงกลัว ไม่สงสัยเลยรึว่าข้าคือใคร

ฟีนิกซ์เอ่ยถาม หญิงสาวนิ่งจนเขาคาดเดาความคิดไม่ออก

เป็นความฝันแน่ๆ

อีกฝ่ายยังเชื่อแบบนั้น จ้องประสานสายตาคมกริบที่จ้องมองเขม็ง ฟีนิกซ์กระตุกยิ้ม ก่อนก้มลงบดขยี้ริมฝีปากบางนั้นเพื่อปลุกให้หล่อนตื่น

แบบนี้เป็นฝันหรือไม่

ไม่จริง ไม่เชื่อ หญิงสาวพึมพำเหมือนคนละเมอ

แบบนี้ล่ะฟีนิกซ์หายตัวไปนั่งประกบด้านหลังหญิงสาว ใช้มือโอบรัดร่างเล็ก ก่อนจะขยับเลื่อนขึ้นไปที่หน้าอกและบีบคลึงอย่างเบามือ ส่วนปากก็ดูดเลียที่ต้นคอกระตุ้นกำหนัดอีกฝ่ายให้ตื่นขึ้นช้าๆ คราวนี้น้ำฤทัยตื่นเต็มตาและหันไปตวาดเขาเสียงดังแว้ด

ว้าย! คุณทำอะไรคะ” 



ไม่มีความคิดเห็น:

ติดต่อ

ชื่อ

อีเมล *

ข้อความ *