วันพฤหัสบดีที่ 24 ธันวาคม พ.ศ. 2563

ก่อนทรงจำเลือนหาย

  


ก่อนทรงจำเลือนหาย (1)


20 /11/ 2020

ซิดนีย์ ออสเตรเลีย

            คุณหมอจอห์นแจ้งมาทางโทรศัพท์ให้เข้าไปพบที่คลินิกด่วน รุ่งเช้าพวกเราเดินทางด้วยรถเมล์สาย M52 ที่ถนนวิคตอเรียใกล้ที่พัก เขตเวสต์ ไรด์ไปยังคลินิกแถวพารามัตตาเพื่อพบคุณหมอจอห์น ตอนแรกนั้นคิดว่า มันคงไม่มีอะไรร้ายแรง แต่พอได้พบใบหน้าเคร่งเครียดของคุณหมอ ใจก็เริ่มเป็นกังวลขึ้นมาเสียไม่ได้


วันจันทร์ที่ 21 ธันวาคม พ.ศ. 2563

ไฟรัก ปรารถนานิรันดร์

 


บทที่ 5/2


ทีนี้เชื่อแล้วหรือยังเขาถามยิ้มๆ แบบเจ้าเล่ห์ น้ำฤทัยหันขวับไปจ้องเขาตาปริบๆ พร้อมกับทำหน้าบิดเบี้ยวในวินาทีต่อมา

ท่านเป็นนกยักษ์ในฝันไม่จริง นั่นเป็นเรื่องโกหกใช่มั้ย

ถ้าจะเรียกให้ถูก นามของข้าคือ ฟีนิกซ์เทพแห่งไฟจากแดนนิรันดร์ ไม่ใช่นกยักษ์อย่างที่เจ้าเข้าใจ

เป็นไปไม่ได้ เรื่องนั้นคิดว่ามีแต่ในเทพนิยายเสียอีก

น้ำฤทัยไม่อาจปักใจเชื่อ ลนลานลุกจากโซฟา ถอยห่างจากเขา ฟีนิกซ์ลุกขึ้นสาวเท้าเข้าหาอย่างใจเย็น เธอขยับหนีไปเรื่อยๆ เขาขยับตามจนเธอไปจนมุมที่ผนังห้อง ฟีนิกซ์ใช้สองมือคร่อมเหนือศีรษะหญิงสาว ก่อนพูด

ฟังนะ เจ้าจะเชื่อหรือไม่ก็แล้วแต่ ข้าไม่สามารถบังคับ เจ้าเป็นคนเดียวที่ข้าไม่อาจใช้เวทมนตร์ใดๆ ดลใจให้คล้อยตามได้ แม้แต่อ่านใจเจ้า ข้าก็ยังจนปัญญาจะทำ

ฟีนิกซ์สารภาพหมดเปลือก ก่อนถอนหายใจตาม

แล้วท่านต้องการสิ่งใดจากฉัน

เจ้าถามตัวเองดีกว่า เจ้าต้องการสิ่งใดจากข้า

เขาย้อนถาม หญิงสาวถึงกับนิ่งอึ้ง เพราะมีหลายสิ่งหลายอย่างในชีวิตที่หล่อนต้องการ แต่ไม่อาจบันดาลได้

เงิน!” เธอตอบอย่างไม่ลังเล เพราะเวลานี้เงินเป็นปัจจัยหลักในชีวิตที่หล่อนต้องการมากกว่าสิ่งอื่นใด


วันพฤหัสบดีที่ 17 ธันวาคม พ.ศ. 2563

ไฟรัก ปรารถนานิรันดร์

 


บทที่ 5/1

สัญญาจ้างรัก 90 วัน

 

 เชิญนั่ง

ฟีนิกซ์เลื่อนเก้าอี้ให้น้ำฤทัย หล่อนหย่อนก้นลงนั่งบนเก้าอี้ด้วยท่าทางเกร็งๆ ขณะที่หัวใจเจ้ากรรมก็เริ่มเต้นแรงไม่หยุด เวลานี้รู้สึกราวกับตัวเองกลายเป็นผู้ต้องหาทำความผิดร้ายแรงไว้ไม่มีผิด คิดหนักใจเรื่องงานขึ้นมาอย่างช่วยไม่ได้ กลัวว่าเขาจะไล่ออกด้วยเหตุผลที่เธอแอบไปขายบริการทางเพศที่บาร์เกิร์ล

คุณน้ำฤทัย คณารักษ์อายุ 25 ปี สูง 168 เซนติเมตร เลือดกรุ๊ปโอ เป็นนักข่าวภาคสนามประจำอยู่แผนกสนับสนุนฉายา ไฮยีนาเขากล่าวเหมือนท่องจำมาจากแฟ้มประวัติของพนักงานอย่างไรอย่างนั้น ขณะที่น้ำฤทัยได้แต่ทำหน้าแหย คิดว่า เวลานี้ถึงจะอธิบายยังไง เขาก็คงคิดว่าเธอแก้ตัว จึงได้เพียงแต่เงียบรอรับฟังคำพิพากษาจากอีกฝ่าย

ทำไมเจ้าไม่เอ่ยสิ่งใดบ้าง

คะถ้าเป็นเรื่องนั้นเอ่อ คือฉันคิดว่ามันเป็นเรื่องส่วนตัวนอกเวลาทำงาน ท่านประธานก็ลืมไปเสียเถิดค่ะ และฉันจะไม่กลับไปที่บาร์นั่นอีก ฉันสัญญา

ห๊ะ!” ฟีนิกซ์ทำหน้างง ต้องมีอะไรผิดพลาดแน่ เขาคิด เพราะไม่เคยมีผู้หญิงคนไหน เมื่อร่วมรักกับเขาแล้วจะไม่ต้องมนต์เสน่ห์ จนกินไม่ได้นอนไม่หลับ หากเขาไม่ใช้คาถาลบเลือนความทรงจำของพวกหล่อน ทุกคนต้องดิ้นรนกลับไปหาเขาอีก แต่ดูเหมือนผู้หญิงตรงหน้ากลับไม่เป็นเช่นนั้น เมื่อพบเขา นอกจากเจ้าหล่อนจะทำเฉยชาใส่ เขายังอ่านใจหล่อนไม่ออก นอกจากประตูที่ปิดตายในดวงตาคู่สวย คลื่นหัวใจก็ยังเต้นเป็นปกติแตกต่างจากผู้หญิงทุกราย

เจ้าเป็นใครกันแน่

 

วันเสาร์ที่ 12 ธันวาคม พ.ศ. 2563

โปรฯ นิยายออกใหม่ส่งท้ายปี 2020


เกือบ 500 ปีบนโลกมนุษย์ที่ฟีนิกซ์ค้นหารักแท้เพื่อมาช่วยเติมพลังจิตกลับสู่แดนนิรันดร์ แต่เมื่อ‘น้ำฤทัย’ หญิงสาวที่มีกลิ่นกายหอมผู้เป็นเหมือนความหวังใหม่และความหวังสุดท้ายปรากฏตัวขึ้นเธอกลับเป็นหญิงหน้าเงิน แล้วฟีนิกซ์จะทำเช่นไรเพื่อให้เธอยอมมอบรักแท้ให้เขาสุดจิตวิญญาณภายใน 90 วันโปรดติดตามลุ้นกันได้ในนิยายโรมานซ์ แฟนตาซีเรื่อง“ไฟรัก ปรารถนานิรันดร์”
-----------------
โปรย

“เจ้าเป็นคนฉลาด รู้ใช่ไหม ถ้าเกมเริ่มเจ้าจะเป็นฝ่ายเสียเปรียบ” เขาขู่ตามสไตล์ผู้เหนือกว่า
“ทำไมล่ะคะ”
“เพราะสุดท้ายข้าจะเป็นฝ่ายล่า...จนชนะ”
“ฉันจะแพ้...เสียเมื่อไหร่” เธอย้อน
“เจ้าเป็นเพียงแค่หุ่นมนุษย์ ใยปากเก่งนัก”
“ท่านก็เหมือนกัน”
“เริ่มยอกย้อนข้าเป็นแล้วรึ จะกำเริบเสิบสานเหมือนนาเดียขึ้นมาอีกคนรึไง”
“แล้วท่านก็จะเสกฉันให้กลายเป็นคนปัญญาอ่อนเหมือนเธอ” กล่าวอย่างรู้ทัน ฟีนิกซ์อึ้งอยู่เล็กน้อย แล้วหัวเราะหึๆ
“ใช่...ซะที่ไหน แต่ข้าจะลงโทษเจ้าแบบนี้แทนต่างหาก”
จบคำ ฟีนิกซ์ก็โถมเข้าบดขยี้ริมฝีปากช่างเถียงของอีกฝ่ายอย่างไม่ลดละ ทั้งคำพูด การโต้ตอบ และเรือนร่างหอมกรุ่น เมื่อได้สัมผัสสูดดมก็ยิ่งโหยหาอยากเสพมากขึ้นเรื่อยๆ
______________________
“โอ้! ยอดรัก ข้าจะทำเช่นไรกับเจ้าดี”
เขาพูดกับเธอด้วยความปวดใจ ฟีนิกซ์ผู้ไม่เคยหลั่งน้ำตาให้สตรีนางใดแม้แต่กับเจ้าหญิงมารีนานั้น เวลานี้น้ำตาเขากำลังหลั่งรินให้กับหญิงสาวชาวโลกที่จ้างมาเป็นนางบำเรอ
“ข้าเป็นเพียงหุ่นมนุษย์”
เธออยากให้เขาเชื่อมั่นแบบนั้นไปตลอด ซึ่งมันอาจง่ายขึ้นที่จะช่วยให้เขาสามารถตัดใจ
“แต่ตอนนี้ข้ารู้สึกว่าเจ้าไม่ใช่หุ่น เจ้าเป็นมากกว่านั้น”
ฟีนิกซ์กอดเธอแน่นขึ้น เสียงเขาเริ่มสั่น และอารมณ์ดูเหมือนไม่มั่นคงเอาเสียเลย ใจเขาไม่สงบอีกแล้ว
“ฉันจะเป็นอะไรสำหรับท่านได้อีกล่ะ นอกจากหุ่นและนางบำเรอไร้ค่าคนหนึ่ง”
“เปล่าเลย สำหรับข้าเจ้าเป็นเหมือนท้องนภาวันใหม่ เป็นภูผาที่ไม่เคยหวั่นไหว เป็นเสียงหัวเราะและเสียงร้องไห้ เป็นความสุขและความทุกข์ และเป็นผู้หญิงที่ข้าอยากอยู่ด้วย...เจ้าเป็นจักรวาลทั้งหมดของข้า”
เธอนิ่งตะลึงเมื่อได้ยิน จู่ๆ น้ำตาที่หลบอยู่ตามขอบตาก็ไหลทะลักออกมาจนได้
“อย่าพูดอะไรอีกเลยค่ะ ท่านใจร้ายที่สุดจะมาบอกฉันทำไมเอาตอนนี้ ไม่มีใครใจร้ายเท่ากับท่านอีกแล้ว”


ประเภทไฟล์  pdf, epub
วันที่วางขาย 12 ธันวาคม 2563
ความยาว 244 หน้า (≈ 47,140 คำ)
ราคาปก  250 บาท (ประหยัด 68%)

วันศุกร์ที่ 11 ธันวาคม พ.ศ. 2563

ไฟรัก ปรารถนานิรันดร์

 


บทที่ 4/2

น้ำฤทัยรู้สึกใจคอไม่ดีเอาเสียเลยเมื่อเดินตามเลขาสาวมาหยุดยืนที่หน้าห้องทำงานใหญ่ ยืนนิ่งอยู่สักพัก ก่อนจะหันไปมองทางเลขาสาวคนนั้นเหมือนไม่แน่ใจว่าเคยเห็นหน้าที่ไหนมาก่อน แล้วเธอก็ต้องตกใจ เมื่อได้พินิจพิจารณาใบหน้าหญิงผู้นั้นชัดๆ

คุณคือ…”


วันจันทร์ที่ 7 ธันวาคม พ.ศ. 2563

ไฟรัก ปรารถนานิรันดร์




เกือบ 500 ปีบนโลกมนุษย์ที่ฟีนิกซ์ ค้นหารักแท้เพื่อมาช่วยเติมพลังจิตกลับสู่แดนนิรันดร์ แต่เมื่อ ‘น้ำฤทัย’ หญิงสาวที่มีกลิ่นกายหอมผู้เป็นเหมือนความหวังใหม่และความหวังสุดท้ายปรากฏตัวขึ้น เธอกลับเป็นหญิงหน้าเงิน แล้วฟีนิกซ์จะทำเช่นไรเพื่อให้เธอยอมมอบรักแท้ให้เขาสุดจิตวิญญาณภายใน 90 วัน


บทที่ 4/1

ฝันร้ายกลายเป็นจริง


“ตามหาข้า ตามหาข้า ตามมา...

บ่อยครั้งที่เสียงเพรียกหญิงสาวลึกลับแจ่มชัดขึ้นในความฝันของน้ำฤทัยหลังกลับมาจากบาร์เกิร์ล บางครั้งก็เป็นเสียงผู้ชายดังสะท้อนกลับไปกลับมา

จงมา จงมาปรนเปรอข้า…”

และวันหนึ่งระหว่างเผลอหลับในที่ทำงาน หล่อนก็ฝันอีก คราวนี้มาทั้งเสียงและภาพชัดเจน

“ปรนเปรอข้า...จงมา...

อมนุษย์รูปร่างสูงใหญ่ราวห้าเมตร กายเป็นบุรุษรูปงาม แต่มีปีกสีแดงเพลิงสลายใหญ่เบื้องหลัง นัยน์ตาดุดันดุจดั่งดวงตะวันอันร้อนแรง รอบกายโอบล้อมด้วยเปลวอัคคี น้ำเสียงเปี่ยมไปด้วยพลังอำนาจ ยามเยื้องย่างแต่ละก้าวปฐพีแยกเลื่อนลั่นได้ยินไกลหลายเมตร

จงมาจงมาปรนเปรอ…”

เสียงอันน่าขยะแขยงนั้นดังก้องใกล้เข้ามา ใกล้เข้ามา สะกดร่างเล็กตรึงแน่นกับที่ ดวงตากลมโตเบิกโพลง หัวใจดวงเล็กแทบระเบิดกระเด็นออกนอกอก เมื่ออมนุษย์ตนนั้นเข้ามาอยู่ในระยะประชิดตัว

อ้ากกก!…ไม่! ไม่นะออกไปให้พ้นไอ้นกฟีนิกซ์โรคจิต!”


วันอาทิตย์ที่ 6 ธันวาคม พ.ศ. 2563

ไฟรัก ปรารถนานิรันดร์




            เกือบ 500 ปีบนโลกมนุษย์ที่ฟีนิกซ์ ค้นหารักแท้เพื่อมาช่วยเติมพลังจิตกลับสู่แดนนิรันดร์ แต่เมื่อ น้ำฤทัยหญิงสาวที่มีกลิ่นกายหอมผู้เป็นเหมือนความหวังใหม่และความหวังสุดท้ายปรากฏตัวขึ้น เธอกลับเป็นหญิงหน้าเงิน แล้วฟีนิกซ์จะทำเช่นไรเพื่อให้เธอยอมมอบรักแท้ให้เขาสุดจิตวิญญาณภายใน 90 วัน ติดตามลุ้นกันได้ใน ไฟรัก ปรารถนานิรันดร์”


ไฟรัก ปรารถนานิรันดร์ 

ตอน 3/2


     ฟีนิกซ์นึกฉงน เพียงแต่เขาไม่เข้าใจว่ามันเกิดขึ้นได้เช่นไร ขณะที่เจ้าของร่างหอมกลับไม่รู้ด้วยซ้ำว่า กำลังทำให้เขาใกล้คลั่ง เพื่อเงินแล้ว หล่อนทำได้หมดทุกอย่างในวินาทีนี้

ถ้าไม่จ่ายภายในเดือนนี้ รู้นะจุดจบจะเป็นยังไง เจ้านายผมไม่ปล่อยให้เจ๊ลอยนวลแน่ รวมทั้งครอบครัวเจ๊ด้วย

คำขู่พวกมาเฟียที่ตามทวงหนี้เมื่อเดือนก่อนยังกึกก้องอยู่ในหู แม้จะมองเห็นแดนประหารอยู่เบื้องหน้า แต่เธอจะไม่ยอมรอให้เพชฌฆาตเอาดาบมาปาดที่คอหอยง่ายๆ หรอก น้ำฤทัยคิด แม้จะต้องตายก็จะขอตายไปคนเดียว ไม่ยอมลากบิดามาตายด้วยเป็นเด็ดขาด

ขอเวลาแค่หนึ่งเดือน ฉันสัญญาจะหามาคืนแน่ ทั้งต้นทั้งดอก”

น้ำฤทัยสัญญากับพวกมาเฟียไปเช่นนั้น เพื่อหาเงินมารักษาบิดาที่ป่วยและนำไปจ่ายดอกเบี้ยธนาคาร เธอจึงไปกู้เงินนอกระบบจากมาเฟีย ถ้าก่อนสิ้นเดือนนี้ยังหาเงินจำนวนห้าแสนพร้อมดอกเบี้ยไปคืนไม่ได้ อย่าว่าแต่ชีวิตเธอเลย แม้ชีวิตบิดาก็ไม่อาจรักษาเอาไว้ได้ เธอจึงต้องดิ้นรนทุกหนทางเพื่อเสาะหาเงินให้ได้ทันเวลา และแม้เส้นทางนั้นจะนำไปสู่หายนะ แต่เมื่อคิดว่า ชีวิตที่เป็นอยู่ก็เหมือนตายทั้งเป็น ใยต้องแคร์


วันศุกร์ที่ 4 ธันวาคม พ.ศ. 2563

ไฟรัก ปรารถนานิรันดร์





บทที่ 3/1

จิตวิญญาณเร่าร้อนสองดวง

 

ดาวเคราะห์ที่เรียกว่าโลกดวงนี้มีเรื่องราวมากมายเล่าขานไม่จบสิ้น บางคนบอกว่ามันเป็นที่พักค้างแรมชั่วคราว เป็นทางผ่านของผู้มาเยือน หรือเป็นเหมือนขุมทรัพย์ของเหล่านักพจญภัยผู้ชื่นชอบค้นหาโอกาสทองและแรงบันดาลใจให้กับชีวิต บางคนชื่นชอบการท้าทายทดลองสัมผัสความแปลกใหม่ พอเดินทางนานเข้า สังขารโรยราราวใบไม้แห้งกรอบ โลกใบนี้ก็เป็นเพียงอดีต เป็นสุสานที่มอบทั้งความสุขและทุกข์ ความเศร้าและยินดี วิญญาณดวงแล้วดวงเล่าผ่านมาแล้วอำลาจาก แต่ดวงดาวแห่งนี้ก็ยังคงสงบนิ่ง เฝ้ามองดูสรรพสิ่งที่เกิดขึ้นอย่างเฉยชา เฉกเช่นจิตวิญญาณเทพแห่งไฟที่เริ่มแก่หง่อม ฟีนิกซ์ได้มองเห็นเรื่องราวต่างๆ มากมายผ่านสายตาที่เริ่มพร่าเลือน โลกใบนี้สำหรับเขาก็ไม่แตกต่างจากสนามรบ สิ่งที่หลอกหลอนเทพพเนจรอย่างเขามากที่สุดก็คือ มนุษย์


วันอาทิตย์ที่ 29 พฤศจิกายน พ.ศ. 2563

ไฟรัก ปรารถนานิรันดร์



นิยายรักแฟนตาซี โรมานซ์ 

    เกือบ 500 ปีบนโลกมนุษย์ที่ฟีนิกซ์ ค้นหารักแท้เพื่อมาช่วยเติมพลังจิตกลับสู่แดนนิรันดร์ แต่เมื่อ น้ำฤทัยหญิงสาวที่มีกลิ่นกายหอมผู้เป็นเหมือนความหวังใหม่และความหวังสุดท้ายปรากฏตัวขึ้น เธอกลับเป็นหญิงหน้าเงิน แล้วฟีนิกซ์จะทำเช่นไรเพื่อให้เธอยอมมอบรักแท้ให้เขาสุดจิตวิญญาณภายใน 90 วัน ติดตามลุ้นกันได้ใน ไฟรัก ปรารถนานิรันดร์”


บทที่ 2

หญิงสาวผู้มาพร้อมกับไฟหวัง

 

เพียงแค่สูดดมกลิ่นกายนาง ข้าก็มองเห็นไฟแห่งความหวัง เด็กสาวบริสุทธิ์อายุราวยี่สิบตอนต้นที่ต้องการเงินจนตัวสั่นเดินเข้ามาภายในห้องเพื่อเสนอขายร่างกายและจิตวิญญาณแลกกับเงินเพียงน้อยนิด

มานี่สิ ปรนเปรอข้า แล้วเจ้าจะได้ตามที่ต้องการ

ร่างเล็กค่อยๆ เดินเยื้องย่างมาที่เตียง นางบอบบางเหมือนมนุษย์ผู้หญิงทุกรายที่ข้าเคยรู้จัก ความสวยแม้จะไม่เป็นที่โดดเด่นสะดุดตาเหมือนกับหลายคนที่ผ่านมา แต่กลิ่นกายของนางช่างแปลกแตกต่างจากคนอื่นๆ และที่สำคัญข้าอ่านใจนางไม่ออก

นั่นเป็นปริศนาที่ข้าต้องค้นหา และหวังว่าเด็กสาวผู้นี้จะฉุดช่วยดวงวิญญาณข้ากลับสู่แดนนิรันดร์ที่จากมา


วันเสาร์ที่ 28 พฤศจิกายน พ.ศ. 2563

ถนนสายนั้นชื่อว่ารัก

 


บทที่ 4

 

หลังจากทั้งสองเดินจากกระท่อมมาขึ้นรถ ก็รู้สึกว่าบรรยากาศที่เคยมืดอึมครึมก่อนหน้านั้นกลับมาสว่างไสวขึ้นทันตา

“เมื่อกี้ดูเหมือนกำลังจะมืดอยู่เลย แต่ทำไมพอถึงรถกลับสว่างนะ แปลกจัง”

รัถยาพึมพำกับตัวเอง หันมองกลับไปยังถนนเส้นเล็กๆ ที่เพิ่งเดินจากมาก็นึกประหลาดใจถนนสายนั้นราวกับมีเวทมนตร์บางอย่างดึงดูดใจเธอให้คนึงหา และไม่เคยลืมว่าเธอเคยเดินกับภูวดล ได้แอบมองแผ่นหลังเหงาๆ ของเขา อยากเข้าไปโอบกอด เพื่อให้เขารับรู้ว่ายังมีหล่อนอีกคนที่อยากเห็นเขามีความสุข

เมื่อภูวดลกดรีโมทเปิดประตู รัถยาเข้าไปนั่งในรถไม่ทันชั่วอึดใจเสียงแตรรถก็ดังลั่นขึ้น ทำเอาทั้งสองสะดุ้งโหยงขึ้นพร้อมกัน

“เธอบีบแตรทำไมยัยบื้อ!

ชายหนุ่มตะคอกเลขาสาวเสียงดัง ก่อนจะเปิดประตูเข้าไปนั่งที่คนขับด้วยท่าทางไม่สบอารมณ์

“รัถยังไม่ได้ทำอะไรเลยนะคะ แค่เปิดประตูเข้ามานั่งเฉยๆ ไม่ได้แตะโดนปุ่มอะไรเลย”

หญิงสาวอธิบาย

“ถ้าเธอไม่เป็นคนทำ แล้วใครจะทำ ผีหลอกหรือไง” พอเจ้านายพูดถึงผี หญิงสาวถึงกับขนลุกซู่ขึ้นมาเอาดื้อๆ รู้สึกเย็นยะเยือกไปทั้งตัว

“อย่าพูดเรื่องผีสิคะ รัถยิ่งเป็นคนขวัญอ่อนอยู่ด้วย ออกรถเถอะ”

ภูวดลแอบหัวเราะขบขันที่เห็นหญิงสาวทำท่าเหมือนกลัวสิ่งที่มองไม่เห็น

“เธอไม่ใช่เด็กๆ แล้วนะยังจะกลัวผีอยู่อีก แล้วสรุปว่าเธอไปรับอะไรจากคุณตาลึกลับนั่นมาด้วย”

ภูวดลอดถามไม่ได้ เมื่อสังเกตเห็นในมือหญิงสาวถือขวดอะไรบางอย่าง พร้อมกับสมุดเก่าๆ สีน้ำตาลขนาดเอสี่เล่มหนาติดมือมาด้วย

“เป็นความลับค่ะคุณชาย”


โปรฯ ส่งท้ายเดือน พ.ย 2020

 



นิยายรักโรแมนติก เรื่องราวระหว่าง ‘แดนตะวัน เดชนฤบดี’พ่อเลี้ยงคนใหม่แห่งไร่ชาสิงห์ทอง กับ ‘ใบชา’หรือ ‘พัดชา แสงนิรันดร์’หญิงสาวชาวไร่ นักการตลาดมือทองผู้มีอิทธิพลต่อคนงานในไร่
ทั้งสองต้องมาร่วมรับมรดกไร่ชาด้วยกัน ทำให้แผนของแดนตะวันที่เดินทางมาจากอเมริกา เพื่อขายไร่ตามคำสั่งของมารดาต้องหยุดชะงักไป เพราะในพินัยกรรมฉบับลับได้ระบุไว้ว่า ถ้าหากพัดชาแต่งงานออกเรือนไปเมื่อไหร่แดนตะวันถึงจะมีสิทธิ์ได้รับมรดกทั้งหมดแต่เพียงผู้เดียว แต่ดูเหมือนคนบ้างานอย่างพัดชาจะไม่มีวี่แววแต่งงานกับผู้ชายคนไหนง่ายๆ
แผนการร้ายของแดนตะวันจึงได้เริ่มขึ้น แต่ยิ่งใกล้ชิดกลับยิ่งทำให้เขาต้องมนต์และหลงรักเธอมากขึ้นทุกที แต่เพราะพัดชาถูกมารดาทอดทิ้งตั้งแต่เกิดเธอจึงไม่กล้ารักใครเพราะกลัวความผิดหวัง แดนตะวันจะสามารถเปิดประตูหัวใจของเธอให้ยอมรับรักเขาได้หรือเปล่าติดตามได้ใน ‘อุ่นรักอ้อมกอดใบชา’


ทะเล...สาดซัดมากระทบใจ
ทราย...กลืนหายในคลื่นถาโถม
ใจ...มิอาจลืมรักแรกสุดสวาท
ปรารถนา...จดจำชั่วนิจนิรันดร์
________________________
เรื่องราวความรักของ "มานูเอล" และ "ครีตินา" สาวน้อยลูกครึ่งไทย-กรีก
ครีตินาเดินทางไปเยี่ยมบิดาที่กรีซ ระหว่างทางได้พบกับมานูเอล ทั้งสองมีเรื่องทะเลาะกันตลอด เมื่อถึงกรีซพบว่ามานูเอลเป็นเพื่อนในวงการธุรกิจท่องเที่ยวเหมือนกับบิดา พอทั้งสองเริ่มสนิทสนมกันมากขึ้น ในคืนปาร์ตี้ได้มีความสัมพันธ์กันลึกซึ้ง ความรักเหมือนจะราบรื่นไปด้วยดี แต่ก่อนวันแต่งงานก็มีอุปสรรคเข้ามาทำให้เกิดความเข้าใจผิด มานูเอลได้เกิดอุบัติเหตุทางรถยนต์จึงสูญเสียความทรงจำ ไม่สามารถจดจำครีตินาได้ ส่วนครีตินาได้เดินทางกลับเมืองไทยด้วยไม่รู้สาเหตุที่เกิดขึ้นกับคนรัก
อีกสองปีต่อมา เมื่อทั้งสองหวนกลับมาพบกันอีกครั้ง แม้มานูเอลจะจดจำครีตินาไม่ได้ แต่เพราะสายใยความผูกพันแห่งรักครั้งอดีต และสายเลือดที่พวกเขาได้ให้กำเนิดจะเชื่อมโยงพวกเขากลับมาคืนดีกันได้หรือไม่ และมานูเอลจะจดจำครีตินาได้หรือเปล่า ติดตามอ่านได้ใน "ทะเลรัก ปรารถนามิอาจลืม"


เทพแห่งโชคชะตานำพาทั้งสองมาพบกัน
เทพแห่งโชคชะตาทำให้เขาได้เรียนรู้จักคำว่า รักแท้
แต่บังเอิญว่าผู้หญิงที่เขาหลงรักเธอหยิ่งในศักดิ์ศรีจัด
เขาจึงต้องงัดเล่ห์เหลี่ยมออกมาใช้เพื่อจับหล่อนมาทำ ‘เมีย’ เสียให้เข็ด
------------------------
“คุณมันร้ายกาจ ตาเฒ่าเจ้าเล่ห์ ปีศาจตัณหากลับ ซาตานร่านสวาท อีตา…บัตเตอร์ฟลาย….เฮ่ย!...ชั่วช้าที่สุด”
ไม่รู้จะสรรหาคำใดมาด่าเขาได้ดีไปกว่านี้อีกในเวลานั้น ขณะที่คนถูกด่ากลับเอาแต่หัวเราะชอบอกชอบใจเหมือนคนโรคจิต
“ฮื้อ! ปากจัดไม่เบาเลยนี่ที่รัก แบบนี้ค่อยสนุกขึ้นมาหน่อย เธอกับฉันต่อไปนี้รับรองสนุกแน่”
--------------------------
“หนูทำอะไรผิดอีกล่ะคะ”
“โทษฐานที่ไม่รู้จักบุญคุณผู้อุปถัมภ์”
“ห๊ะ!”
“ใช่! พี่คือเจ้าของทุน ต่อไปนี้เธอต้องเชื่อฟังพี่ทุกอย่างรู้มั้ย ถ้าไม่เช่นนั้นเธอก็ไม่ต่างอะไรจากเด็กเนรคุณ”
“คะ” สร้อยระย้านิ่งอึ้งพูดอะไรไม่ออก รู้สึกเหมือนถูกอีกฝ่ายจับกรอกยาพิษบังคับให้ฆ่าตัวตายอย่างไรอย่างนั้น
“แล้วยังไงล่ะคะ คุณจะให้สร้อยทำยังไง”
“ห้ามทำโครงการ ไม่เช่นนั้นพี่จะยกเลิกทุนเธอ”
“แต่โครงการส่งไปแล้ว”
“เดี๋ยวพี่สั่งยกเลิกเอง”
“แบบนี้ก็ได้หรือคะ แล้วต่อจากนั้นล่ะ”
“หน้าที่เธอ…มาเป็นเมียพี่อย่างเดียวก็พอ”
“คุณมันเอาแต่ใจตัวเอง จ้างก็ไม่ทำ ชิ!”
“ยังจะมาทำเสียงชิใส่ผู้อุปถัมภ์อีก สรุปห้ามเธอทำโครงการเด็ดขาด เข้าใจมั้ย”
“ถ้าหนูอยากทำล่ะ”
“พี่จะเสกลูกเข้าท้องเธอเดี๋ยวนี้แหละ”



"ปิ่นปัก" หญิงสาววัย 26 ปี โกสต์ไรเตอร์สาวแสนสวยที่ซ่อนอยู่ในร่างของยัยแว่นขี้เหร่มานานกว่ายี่สิบปี แม้เธอจะเป็นนักเขียนเงาฉายา "สายนที" ที่ได้รับความนิยมเป็นอย่างสูงในกลุ่มมหาเศรษฐีไฮโซคนดังที่มาว่างจ้าง แต่กลับไม่มีใครรู้จักตัวตนที่แท้จริงของเธอ แถมซ้ำร้ายเธอไม่เคยมีผลงานตีพิมพ์รวมเล่มเป็นของตัวเองแม้แต่ชิ้นเดียว เนื่องจากโลกของเธอมีเพียงสีเทาหม่น จึงไม่สามารถจินตนาการถึงโลกสีอื่น
วันหนึ่งเธอถูกว่าจ้างให้เดินทางไปเขียนหนังสือให้กับมหาเศรษฐีหนุ่มโสดเนื้อหอมเจ้าของเกาะทางภาคใต้ของไทย นามว่า "ปุณวัฒน์ บราวน์เด็น" วัย 32 ปี ผู้มองโลกสวยงาม แต่ติดนิสัยขี้บ่น จู้จี้ จุกจิก และขี้มโน ชอบให้คำแนะนำคนอื่นเสมอ เป็นเพลย์บอยตัวพ่อที่คลั่งไคล้สาวสวยรวยเสน่ห์ แต่สุดท้ายดันมาตกหลุมรัก "ปิ่นปัก" นักเขียนเงาสาวขี้เหร่หัวปักหัวปำ เมื่อทั้งสองต่างล่วงรู้ความในใจของกันและกัน พวกเขาจะหยุดความรู้สึกนั้น หรือสานสัมพันธ์กันต่อ เส้นทางชีวิตทั้งคู่จะขัดแย้งกันแบบสุดขั้วแค่ไหน และความรักจะลงเอยยังไงลองติดตามอ่านดูค่ะ...

วันศุกร์ที่ 27 พฤศจิกายน พ.ศ. 2563

ปราบฤทธิ์ จอมใจ

 


บทที่ 1/2


ไกลออกไปจากเมืองไทยหลายพันไมล์ ณ ดินแดนแคลิฟอร์เนีย อเมริกา บ้านหลังเล็กตั้งอยู่ริมชายทะเลกำลังเต็มไปด้วยความโกลาหลครั้งใหญ่

ภายในบ้านชั้นล่าง เด็กชายฝาแฝดวัยสิบขวบลูกครึ่งไทย-แอฟริกันสองคนกำลังวิ่งไล่จับกันอลหม่าน พร้อมกับส่งเสียงเอะอะดังลั่นบ้าน ขณะที่ห้องนอนชั้นบนริมสุดก็เปิดหมอลำซิ่งจังหวะมันส์ดังสนั่นหวั่นไหวไม่แพ้กัน ทำให้หญิงชาวไทยวัยห้าสิบตอนต้น ซึ่งกำลังยืนทำแซนด์วิชอยู่ภายในครัวอดโยกย้ายส่ายสะโพกตามจังหวะเสียงเพลงไปด้วยไม่ได้

“ทุกคนพ่อมาแล้ว”

ชายชาวอเมริกันเชื้อสายแอฟริกันวัยประมาณหกสิบปีเศษสีผิวแทนออกเข้มใบหน้าเรียวยาว รูปร่างผอมสูงราว 180 เซนติเมตร ท่าทางอบอุ่นจิตใจดี แต่งกายตามสบาย ใส่เสื้อยืดสีขาว กางเกงขาสั้นเหนือเข่าเปิดประตูเดินเข้ามาภายในบ้าน พร้อมกับร้องขึ้นอย่างอารมณ์ดี

“แด๊ดดี้ฮะ ปั้ง! ปั้ง! ตายซะเถอะ”

จอห์นนี่แฝดผู้พี่วิ่งเข้ามาประชิด พร้อมกับใช้ปืนปลอมตั้งท่ากระหน่ำยิงผู้เป็นบิดาตามด้วยแฝดผู้น้อง จอร์จที่โผเข้าไปกอดเอวบิดาสุดแรงเกิดจนนายมอร์แกน แลนคอล เซถลาเกือบสูญเสียการทรงตัวล้มหัวคะมำ


ปราบฤทธิ์ จอมใจ

 


บทที่ 1/1

 

“สัญญานะว่าพี่จะรอจอมและรักจอมไปจนวันตาย”

“พี่สัญญา”

“ถ้าพี่ปราบผิดสัญญาล่ะ”

“ถ้าผิดสัญญาอืมมม..ก็ขอให้พี่ฝันร้ายทุกวัน”

เพราะสัญญาในวัยเด็กทำให้ ปราบฤทธิ์ ตะวันฉายวงศ์นักธุรกิจหนุ่มไฟแรงวัย 28 ปีชอบนอนฝันร้ายเป็นประจำ เพราะเขาได้สัญญาไว้กับเด็กหญิงคนหนึ่ง ซึ่งก็ผ่านมาเกือบ18 ปีเห็นจะได้ ตอนนั้นเขาอายุแค่เพียง10 ขวบ แต่ดันไปสัญญากับเด็กหญิงวัย 5 ขวบ เพราะตอนนั้นเห็นว่าครอบครัวเธอกำลังย้ายไปอยู่ต่างประเทศ เธอร้องไห้งอแงจะไม่ไปไหนถ้าหากเขาไม่ยอมให้คำมั่นสัญญา เขาจึงต้องสัญญาไปอย่างเสียไม่ได้ แต่ไม่คิดว่า สัญญาครั้งนั้นมันจะกลายเป็นเหมือนโซ่ตรวนจองจำหัวใจเขาจนไม่อาจเปิดใจรับผู้หญิงคนไหนเข้ามาเป็นแฟนได้ เพราะพอคิดเรื่องมีแฟนครั้งใดก็เหมือนมีใครบางคนคอยร่ายมนต์ดลใจให้หวนคิดไปถึงสัญญาในวัยเด็กตลอด สุดท้ายปราบฤทธิ์จึงถือครองตัวเป็นโสดเรื่อยมา


เด็กซ่าส์ป๋าแซ่บ

 


บทที่
2

แผนร้ายของป๋าแสบ

 

 

 

          พอย่างเข้าสู่วันที่สาม เมื่อเห็นว่าเพื่อนของน้องสาวยังสิงสถิตอยู่ที่บ้านของเขาไม่ยอมกลับบ้านตัวเองง่ายๆ รพัทธ์ก็ยิ่งร้อนใจอย่างบอกไม่ถูก

“เพื่อนจันทร์ไม่มีบ้านมีซ่อง หรือครอบครัวรึไงถึงไม่ยอมกลับบ้านซะที?

รพัทธ์แอบถามน้องสาวเมื่ออยู่ตามลำพัง พยายามหาข้อมูลเกี่ยวกับศัตรูฝั่งตรงข้ามให้มากที่สุด

“พ่อแม่ฝันอยู่โคราชค่ะ ฝันมีพี่ชายเป็นนักข่าว แต่พี่ชายตอนนี้ไปทำข่าวต่างประเทศ ฝันเองก็เพิ่งจบปริญญาตรีเหมือนจันทร์ กำลังว่างงานอยู่เธอไม่อยากอยู่บ้านคนเดียวจันทร์เลยบอกให้เธอมาอยู่บ้านเราชั่วคราว พี่ชายคงไม่ว่านะคะ บ้านเราก็ออกจะใหญ่โต มีหลายห้อง ถ้าฝันมาอยู่ด้วยบ้านเราจะได้ไม่เหงาไงคะ”

“อ้อ! อย่างนี้นี่เอง แล้วเพื่อนน้องทำไมไม่รู้จักหางานหาการทำซะบ้างล่ะจบถึงปริญญาตรี”

รพัทธ์ซัก ผู้น้องสาวว่า

“ฝันก็คงกำลังหางานอยู่กระมังคะ อ้อ! พี่คะพี่ถามขึ้นมาก็ดีแล้วค่ะ พี่ช่วยหาตำแหน่งงานในบริษัทให้ฝันทำหน่อยสิคะ”

“ห๊ะ!

รพัทธ์แค่อยากรู้จุดอ่อนของศัตรูเท่านั้นเอง แต่ไม่คิดว่าน้องสาวจะขอร้องเรื่องหาตำแหน่งงานให้เพื่อนของเธอ

“นะคะพี่พัทธ์ พี่ช่วยหาตำแหน่งงานว่างให้เพื่อนหนูหน่อย ถ้าฝันรู้เธอคงดีใจมากเลยแหละ”

“เอ่อ แล้วเพื่อนน้องจบอะไรมา?

รพัทธ์ได้แต่ทำหน้าพะอืดพะอม

“เอกพลศึกษาค่ะ ฝันเก่งเรื่องกีฬา พวกคาราเต้ หมัดมวยเธอชอบนักแหละ”

“ฮ้า! ล้อพี่เล่นหรือเปล่า จะให้คนจบเอกพลศึกษามาทำงานบริษัทอสังหาริมทรัพย์ของพี่นี่นะ?

รพัทธ์ร้องเสียงหลงเมื่อได้ยิน

“ขอร้องนะคะพี่ชายช่วยเพื่อนน้องหน่อย ถือว่าน้องขอเป็นของขวัญต้อนรับการกลับเมืองไทยก็แล้วกันนะคะ”น้องสาวคะยั้นคะยอจนพี่ชายเริ่มใจอ่อน

“เฮ่ย! แล้วเพื่อนจันทร์เธอถนัดอะไรล่ะ?

รพัทธ์เอ่ยถามอย่างเสียไม่ได้ แต่คนตอบกลับไม่ใช่รินจันทร์

“ถนัดเตะคนค่ะ

จู่ๆ พาฝันก็โผล่พรวดเข้ามาในห้องขัดจังหวะการสนทนาของสองพี่น้อง หล่อนถือวิสาสะเดินเข้าไปนั่งข้างๆ รินจันทร์ที่โซฟาและโอบกอดคอเพื่อนสาวต่อหน้าต่อตาพี่ชายของหล่อน รพัทธ์เห็นแล้วก็ได้แต่นึกหมั่นไส้ คิดอยากกำจัดพาฝันไปให้พ้นๆ เสียจากน้องสาวโดยเร็ว


เด็กซ่าส์ป๋าแซ่บ

 


บทที่ 1

คู่กัดต่างวัย

 

 

          ทุกอย่างยังเหมือนเดิม เสียงเครื่องยนต์ดังกระหึ่ม รถติดยาวเหยียดหลายกิโลเมตร ผู้คนร้องตะโกนโหวกเหวกท่ามกลางอากาศที่ร้อนอบอ้าวเหนียวเหนอะหนะและควันพิษ บรรดาคนทำงานต่างถูกปลุกให้ตื่นขึ้นทั้งที่ยังนอนไม่เต็มอิ่ม เข็มเวลาเร่งให้พวกเขาขยับเท้าก้าวเดินไปข้างหน้าราวกับหุ่นยนต์ไร้ชีวิต

ทุกวัน ทุกวัน และทุกวัน กลายเป็นกิจวัตรประจำวันทุกคนต้องเต้นระบำไปบนฟลอร์แห่งชีวิตที่ตัวเองขีดเขี่ย ราวกับว่าไม่มีเรื่องอื่นใดที่น่าอภิรมย์มากไปกว่านั้น

ในสายตาของหนุ่มใหญ่วัยย่าง 39 ปี อย่าง รพัทธ์ รพีพงศ์พันธ์ทุกคนต่างก็เหมือนนักเดินทางดั้นด้นออกไปค้นหาเศษส่วนชีวิตไม่ต่างจากบ้าหอบฟาง ฟางแต่ละเส้นล้วนแต่เป็นสิ่งไร้สาระ แต่มันกลับถักทอสานต่อชีวิตผู้คนให้ดำรงอยู่ เคยคิดขณะนั่งทอดอารมณ์ออกไปบนถนนระหว่างรถติด อาจมีบางคนที่คล้ายกับเขา พยายามค้นหาบางสิ่งที่แตกต่าง บางสิ่งที่เรียกว่า จิตวิญญาณแห่งรักเพื่อมาเติมเต็มหัวใจที่ว่างเปล่า แต่สำหรับเขา “รักแท้” ที่ว่ามันหายากยิ่งกว่างมเข็มในมหาสมุทร


ถนนสายนั้นชื่อว่ารัก

 


 บทที่ 3


“ทางนี้ไม่ใช่ทางไปบริษัทนี่คะ”

รัถยานึกแปลกใจที่ภูวดลขับรถออกไปสู่ถนนเลี่ยงเมือง มุ่งสู่จังหวัดสระบุรี และขับไปตามถนนสายเงียบสงบสายหนึ่ง เบื้องหน้ามองเห็นทะเลสาบน้ำจืดขนาดใหญ่ใกล้กันนั้นมีรีสอร์ทซ่อนตัวอยู่กลางป่า มองดูสวยงามน่าอยู่ จนหญิงสาวอดไม่ได้ที่จะยื่นใบหน้าออกไปรับลมที่พัดมาปะทะ

ผมยาวสลวยปลิวสยายน่ามอง ทำให้ชายหนุ่มอดใจไม่ได้ที่จะยื่นมือหนึ่งที่ว่างจากพวงมาลัยไปแตะเบาๆ พอหญิงสาวหันกลับมา เขาก็รีบชักมือกลับทันที ทำเป็นนั่งนิ่งเฉยเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น

“คุณชายคะที่นี่ที่ไหน”

“เธอชอบหรือเปล่าล่ะ”

“ก็สวยแปลกตาดี ทำแต่งานรัถไม่เคยไปเที่ยวไหนเลย ไม่คิดว่าจะมีสถานที่แบบนี้อยู่ในเมืองไทย”

ท่าทางหล่อนเหมือนเด็กหญิงตัวเล็กๆ ได้ออกมาทัศนศึกษานอกสถานที่

“วันหลังฉันจะพามาบ่อยๆ”

ชายหนุ่มกล่าวเสียงเบา เสียงเขากลืนหายไปกับสายลมที่พัดกระโชกผ่านมา

“คะ ว่าไงนะคะคุณชาย”

รัถยาย้ำถาม

“อ้อ! ไม่มีอะไร ใกล้จะถึงจุดชมวิวแล้วละ”

ภูวดลกล่าว ก่อนจะบังคับเลี้ยวพวงมาลัยไปตามถนนเส้นเล็กๆ และจอดรถทิ้งไว้ใต้ร่มไม้ข้างทาง

“เดินเข้าไปอีกนิดเดียวประมาณร้อยเมตรก็จะถึงที่หมาย” ภูวดลบอก พลางเดินนำหน้าหญิงสาวไปก่อน หญิงสาวเดินตามเขาไปติดๆ ทิ้งระยะห่างประมาณสามเมตร เพื่อคอยจ้องมองแผ่นหลังอันกว้างใหญ่ของเขาด้วยหัวใจหวามไหว และเป็นสุขใจอย่างประหลาด

แม้จะเกิดในครอบครัวร่ำรวย แต่ภูวดลกลับเป็นผู้ชายขี้เหงา หล่อนมักสังเกตเห็นเขานั่งทอดถอนใจกับตัวเองบ่อยๆ จนกลายเป็นนิสัยแต่เขากลับไม่รู้ตัว


วันพฤหัสบดีที่ 26 พฤศจิกายน พ.ศ. 2563

ไฟรัก ปรารถนานิรันดร์


บทที่ 1/2  ฉันตายในวัยเบญจเพส 


ไม่นานหลังจากนั้น ฉันก็ได้พบกับ ท่าน ผู้เป็นเจ้าของบาร์เกิร์ลที่ว่า

เขาชื่อฟีนิกซ์ ซัน อายุประมาณ 35 ปีขึ้นไป เป็นบุรุษรูปร่างสูงใหญ่ราว 190 เซนติเมตร มองดูน่าเกรงขาม มาดนิ่งขรึมตลอดเวลา ใบหน้าคมคร้าม คิ้วเข้ม ทรงผมตัดแต่งอย่างทันสมัย ย้อมด้วยสีแดงประกายม่วง มองดูเปล่งประกายในยามต้องแสงไฟ และนัยน์ตาคมกริบสีน้ำตาลคู่นั้นยิ่งไม่ต้องพูดถึง มันเหมือนมีเวทมนตร์ ราวกับดวงตาวิหคเพลิงซึ่งกำลังจ้องมองทะลุเข้าไปในหัวใจและความรู้สึกของอีกฝ่ายได้ และเวลานี้เขาทำให้ฉันรู้สึกเหมือนเป็นเพียงเหยื่อตัวเล็กๆ ที่กำลังถูกเขมือบกลืนเข้าไปอยู่ในท้องของเขา


ติดต่อ

ชื่อ

อีเมล *

ข้อความ *