เจ้านายอัจฉริยะ สาวใช้ EQ สูง (ตอนที่ 7, 2/2)


ตอนที่  7, 2/2

         “คุณแม่หิวไหมครับ นี่ก็เกือบหกโมงแล้ว เดี๋ยวผมจะพาคุณแม่ไปทานอาหารร้านโปรดที่คุณแม่เคยไป วดีไปด้วยกันนะ”
         กล่าวกับมารดาเสร็จ ปราการก็หันไปถามวดีที่เอาแต่นั่งทื่อเหมือนโดนปราการแย่งบทไปเล่นจนหมด บทของหล่อนจึงมีเพียงแต่พยักหน้าคล้อยตามเขาอย่างเดียว
        “ดีมาก วันนี้วันดี ไหนๆ พวกเราก็มาอยู่พร้อมหน้ากันแล้ว ไปกินข้าวด้วยกันดีกว่า”
       ปราการพูดเองเออเองเสร็จสรรพ หญิงสองวัยได้แต่ทำหน้างงๆ

***********

       “เจ้านายจะสองทุ่มแล้ว วดีต้องขอตัวไปทำงานแล้วนะคะ”
        วดีกระซิบกระซาบกับปราการระหว่างที่นั่งรับประทานอาหารที่ภัตตาคารชื่อดังแห่งหนึ่ง
        “มีอะไร ซุบซิบอะไรกัน?”
         คุณหญิงประณีตอดตั้งคำถามด้วยความสงสัยไม่ได้เมื่อเห็นว่าที่ลูกสะใภ้มีท่าทางหลุกหลิก
        “ปะ เปล่าครับคุณแม่ พอดีวดีอยากไปเข้าห้องน้ำ เดี๋ยวผมจะไปเป็นเพื่อนเธอสักหน่อย คุณแม่ก็นั่งทานอาหารไปพลางๆ ก่อนนะครับเดี๋ยวพวกเรากลับมา”
         ปราการโกหกมารดา จากนั้นก็ฉุดมือวดีให้ลุกเดินตามไปด้านนอกด้วยกัน
        “นับวันฉันจะกลายเป็นคนตอแหลเหมือนเธอเข้าไปทุกที ทั้งหมดนี้ก็เพราะเธอยัยบ๊อง”
         ปราการต่อว่าวดีทันทีที่ออกมายืนคุยกันด้านนอกภัตตาคาร วดีได้แต่ทำหน้างง นึกไม่ออกว่าเคยทำตอแหลเมื่อไหร่ เพราะที่ผ่านๆ มาก็มีแต่ปราการตอแหลอยู่ฝ่ายเดียว ทั้งพยายามจะโน้มน้าวให้หล่อนแสดงละครตบตามารดาของเขาบ้างล่ะ และยังแต๊ะอั๋งหล่อนสารพัด ทำให้วดีรู้สึกสับสน ไม่รู้ว่างานนี้ใครกันแน่ที่ตอแหลขั้นเทพ
        “วดีเปล่านี่คะ ตลอดเวลาก็มีแต่เจ้านายแสดงอยู่คนเดียว งั้นเอาเป็นว่าวดีไม่รับเงินค่าจ้างวันนี้ก็แล้วกัน สองทุ่มกว่าแล้ววดีต้องไปทำงานแล้วค่ะ”
       “เธอจะบ้ารึไง จะทิ้งฉันไปแบบนี้รึ แล้วถ้าเกิดแม่ฉันถามขึ้นมาจะตอบยังไง แผนฉันก็แตกหมดน่ะสิ มีสมองซะเปล่าหัดคิดแบบมีชั้นเชิงซะบ้าง จะได้ฉลาดแบบฉันยัยบ๊อง”
        ปราการใช้นิ้วจิ้มเข้าที่หน้าผากวดีจนหน้าหงายไปด้านหลังเล็กน้อย
        “หมดหน้าที่วดีแล้วนี่คะ เจ้านายก็กินข้าวกับคุณแม่ของเจ้านายไปสิ จะมารั้งวดีไว้ทำไม เดี๋ยววดีจะเข้าไปลาคุณแม่คุณแล้วค่อยไปทำงาน ส่วนเรื่องเงินค่าจ้างวดีไม่รับก็ได้”
         พูดจบวดีก็สะบัดตูดเดินเข้าไปด้านในทันที ปราการได้แต่ยืนเกาหัวแควกๆ หงุดหงิดขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก
         “คุณแม่คะวดีต้องขอโทษด้วยค่ะ บังเอิญว่ามีโทรศัพท์เข้ามา วดีมีงานด่วนต้องกลับไปสะสาง ต้องขอโทษจริงๆ ค่ะ”
         วดีกล่าวอย่างนอบน้อมและรู้สึกผิด คุณหญิงได้แต่ทำหน้างง ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นกันแน่ระหว่างบุตรชายกับว่าที่ลูกสะใภ้ ยังไม่ได้ทำความรู้จักกันดีเท่าไหร่หล่อนก็จะจากไปเสียแล้ว
        “หนูไม่พอใจอะไรฉันหรือเปล่านี่ หรือถูกลูกชายฉันว่าอะไรมาถึงได้รีบกลับแบบนี้”
         “ปะ เปล่าค่ะ วดีมีธุระด่วนต้องรีบกลับไปทำจริงๆ ไม่เกี่ยวอะไรกับคุณแม่และพี่เขาเลยค่ะ จริงไหมคะพี่?” วดีหันไปทางปราการที่เดินเข้ามาโอบกอดไหล่วดี พร้อมกับบีบเบาๆ
         “จริงครับคุณแม่ พอดีวดีมีงานด่วนเข้ามาต้องรีบกลับไป เอาไว้วันหลังผมจะพาวดีไปเยี่ยมคุณแม่ที่บ้านนะครับ” ปราการว่า คุณหญิงได้แต่พยักหน้าเข้าใจ
          “น่าเสียดาย แม่ยังไม่ได้ถามไถ่เรื่องของหนูเลย เอ้า เอาไว้สัปดาห์หน้าจะมีงานปาร์ตี้เลี้ยงฉลองการเข้ารับตำแหน่งของปราการ วดีก็ต้องมาด้วยนะหนู” คุณหญิงประณีตกล่าวเชิญวดีไปด้วยในตัว หญิงสาวหันไปมองเจ้านายที่กำลังจ้องมองมาด้วยแววตาเป็นประกาย
         “ต้องมาอยู่แล้วล่ะครับ ก็วดีเป็นแฟนผมทั้งคน แล้วคุณแม่จะกลับเลยไหมล่ะครับ ผมจะได้โทร.เรียกให้คนขับรถมารอรับที่หน้าภัตตาคารเลย เพราะผมต้องไปส่งวดีต่อ”
         ปราการเอ่ยถามมารดา ซึ่งเวลานั้นนางก็เตรียมตัวลุกพอดี
        “ไปสิ แม่จะอยู่ทำไมที่นี่คนเดียวล่ะในเมื่อพวกลูกก็กลับกันหมดแบบนี้”
         คุณหญิงกล่าว ทำให้วดีรู้สึกผิดอย่างบอกไม่ถูก พอเดินไปส่งคุณหญิงประณีตที่รถหน้าภัตตาคาร เรียบร้อย วดีจึงหันมาบอกลาเจ้านายหล่อนแบบรีบๆ เพราะเวลานั้นก็จวนจะสามทุ่มเข้าไปแล้ว
         “วดีต้องรีบไปแล้วค่ะเจ้านาย กลับบ้านดีๆ นะคะ”
         “ฉันจะไปส่ง ไปขึ้นรถสิ”
         ปราการกล่าว วดีจ้องมองเจ้านายเหมือนไม่ไว้ใจ
        “ทำไม กลัวฉันจะไปป่วนร้านเธอเหมือนวันแรกหรือไง?”
        “เอ่อ…” วดีเริ่มลังเล ปราการฉุดแขนหล่อนให้เดินตามไปที่รถด้วยกันโดยไม่รอฟังคำตอบ
        “ต่อไปนี้ฉันจะเป็นพ่อทูนหัวให้เธอเอง รอรับฟังคำสั่งของพ่อทูนหัวคนนี้ให้ดีๆ ก็แล้วกันนะเด็กน้อย”
          คำพูดของเจ้านายจอมเผด็จการชกปากวดีแทบล้มทั้งยืน ทั้งมึนตึ้บและสงสัยอย่างหนักทำไมเจ้านายจึงชอบมายุ่งวุ่นวายกับชีวิตของหล่อนเสียนักน๊า…ชะรอยโจทย์ข้อนี้หล่อนคงจะแก้ยากเป็นแน่แท้งานนี้…